یعنی از اینترنت چار تا سایت در پیت ایرانی مثل بلاگفا و یاحق و کوفت و زهرمار باقی می مونه!

این یعنی از ما که در قوانین ایران حتی تعریف هم نشدیم، هیچ چیز باقی نمی مونه!

تنها جایی که اقلیت های جنسی ایران جایی برای حرف زدن، نوشتن و در کل “بودن” داشتن، اینترنت بود.

محو می شیم.

از بین می ریم و “ما مثل شما از این چیزها نداریم” تحقق پیدا می کنه.

نمی دونم چه بلایی سر تحقیقات می آد وقتی گوگل و ویکیپدیا وجود نداشته باشه.

و در کل چی از من که کارم و زندگی ام با اینترنت معنا پیدا می کنه باقی می مونه.

نمی دونم چند روز یا ماه این قطع اینترنت که وعده داده شده، باقی می مونه اما از من به شما وصیت دوستان، هر چیزی که از اینترنت لازم دارید جمع کنید و ذخیره کنید! ریسک نکنید.

از ایمیل هاتون بک آپ بگیرید. پسورد هاتون رو عوض کنید. اگر با دوستانی در خارج از طریق اینترنت در تماسید شماره های تماسشون رو بگیرید و بهشون بگید که این اتفاق داره می افته.

و

من از همین تریبون اعلام می کنم که ایمیل دولتی ایجاد نکرده ام و نخواهم کرد، اگر ایمیلی ایجاد کنم، به هر مصیبتی هم که شده از طریق همین وبلاگ یا ایمیل جیمیل ام به دوستانم اعلام می کنم.

فعلن این پست تا مدتی پست آخر این وبلاگ خواهد بود مگر اینکه خبر تازه ایی بشنوم.

بوسدارتون

رهام

اونوقت یه چیزی از نا کجا آباد، شتلق می خوره پس کله ادم که اسمش هست بحران سن که باعث می شه ادم گیج و منگ بشه!
بعد ادم فقط دلش می خواد همین طوری بشینه به دیوار نگاه کنه، مشروب بخوره، بعد حرف نزنه، پاشه بره معتاد بشه بره پی کارش!

یک پستی هم هست که خیلی لازمه بنویسیمش راجه به بحران به رسمیت شناخته شدن، هی نمی شه!

همین دیگه! گفتم بدونین وضعم چطوریه!

من، رهام بیست و شش ساله، برای اولین بار پام به بهشت زهرا باز می شد! همین طور اولین باری که تو یک مراسم تشیع جنازه حاضر می شدم، یا حتی اولین باری که از نزدیک جنازه می دیدم!

عکس العمل خانواده ی مرجان خیلی جالب بود. پدر و مادرش که یک پارچه گل بودن اما بقیه خانواده یک جوری زیر و بالای من رو نگاه می کردن که انگار اومدم خواستگاری! احتمالن کلی هم پشت سر مرجان بنده خدا حرف زدن که “نیگا کن وسط مراسم پدربزرگش، دوست پسرش رو آورده”! (البته که اگر کسی عقلش رو برای 10 ثانیه به کار می نداخت کاملن واضح بود که اگر قرار بر خواستگاریه، این مرجانه که باید بیاد خواستگاری من!)

بهشت زهرا مخصوصن بخش تطهیرش که همه منتظر بودن تا جنازه رو شسته شده تحویل بگیرن خیلی دردناک بود. جنازه هایی که یکی یکی بیرون میومدن و مردمی که آه و ناله کنان و اشک ریزان دنبال جنازه ها راهی می شدن.

اما دردناک تر از اون قسمتی بود که جنازه رو دفن می کردن و خب من که مجبور بودم فیلم بگیرم با تمام جزئیات.

اما قسمت خوب رفتن به این مراسم این بود که مرجان حضور داشت و هر لحظه با هم بودیم و حرف می زدیم و کلی هم جک گفتیم و کلی خندیدیم حتی!

این وسط عموی مرجان از ادم های مهم مراسم بود که شیخ بود و قسمت های مذهبی مراسم رو بر عهده داشت.

بعد از مراسم همین طوری که داشتیم شیطنت می کردیم، من به این اقای عمو که خیلی آدم خوش برخوردی بود، معرفی شدم! اون هم در حالی که از گرمای هوا کلی عرق ریخته بودم و همه ی موهام فر خورده بود. گوشواره ام هم کاملن مشهود و هویدا بود!

   - عمو این رهام دوستمه. نگاش کن چطوری لباس پوشیده

   : این طرز پوشش کراهت داره!

   - یعنی چی؟ یعنی حرامه؟

   : نه! کراهته.

   - یعنی من هم اینطوری (با اشاره به استین کوتاهم) لباس بپوشم اشکال نداره.

   : چرا شما بپوشی حرامه! زن از نوک انگشت پا تا فرق سر عورته!

من و مرجان یک نگاهی به هم کردیم و زدیم زیر خنده. خلاصه من شدم اقای کراهت و مرجان هم شد خانوم عورت!

کیس؟ چرا کیس هم بود. پسرعمو جان حضور داشتن که خیلی خوش پوش و خوش هیکل تشریف داشتن و ادکلن محشری هم استعمال فرموده بودن. اقای پسرعمو هم اتفاقن ادم فوق العاده شوخی بود و کلی با من و مرجان برای خندیدن همراهی می کرد. اما از بد روزگار این اقای پسرعمو ازدواج کرده بود و نمی شد هینت بازی راه انداخت! (نخیر آقا! من خیلی ادم با شخصیتی هستم از این کارا هم نمی کنم اصلن!)

اما این وسط چیزی که بیشتر از همه ذهن منو درگیر می کرد، نوع مردن و بعد از مردنم بود. چیزی که برام واضح بود این بود که دوست ندارم اینطوری بمیرم و دوست ندارم اینطور مراسمی داشته باشم. دوست ندارم پشت سر تابوتم کسی راه بره و گریه کنه یا جیع بزنه. یا حتی شاید دوست ندارم که کسی از مرگم خبردار بشه.

شما را به دیدن ادامه برنامه دعوت می کنم!

فحش های دریافتی از 26 تا 29 اردیبهشت

و من پر شدم از تنفر شدیدی از ادم های اطرافم. حتمن شنیدید که بزرگترین ضربه رو به جنبش زنان خود زنان زدند. این جمله در مورد همجنسگرایان مصداق کامل داره. جامعه هموفوب و مردسالار جهانی خوراکش رو از حرکت های ما می گیره.
نه نه اشتباه نکنید. منظورم دنبال سکس بودن و متفاوت لباس پوشیدن و آشکارا رفتار کردن و اینها نیست. من عاشق مهراک­م که می دونه بیشتر حاضران از لباس پوشیدنش خوششون نمی آد اما همچنان زیباترین کراس درس­ی هست که دیدم. عاشق “خود” بودنش هستم. عاشق رفتار کردن­هاشم اونطوری که دوست داره باشه. عاشق خیلی ها که سکس دوست دارند و در مورد احساسشون صادق اند. عاشق کسانی که با خود و دیگران روراست­ند.

اما متنفر از کسانی که به هر دلیلی از خود بودنشون هر لحظه فاصله می گیرند.

فردا تمام فرند های هموفوب از لیست فرند های فیس بوکم حذف خواهند شد!

نمی شود نسبت به هموفوبیا و هموفوب بی تفاوت بود. هموفوبیا مثل مذهب و ایدئولوژی نیست که (به فرض) می شود محصورش کرد در حصار خانه ها و موقعیت های فردی. هموفوبیا لحظه لحظه زندگی ما را هدف گرفته و از این جنگ فقط یکی پیروز میدان است؛ یا زنده بودن ما یا تداوم هموفوبیا.

هموفوب بودن خانواده دلیل خوبی برای سانسور کردن خود نیست. هوموفوب بودن جامعه دلیل خوبی برای به پستو رفتن نیست. هموفوب بودن جنبش دلیلی خوبی برای حذف خود از متن مطالبات جنبش نیست. اما هموفوب بودن تو دلیل خوبی برای دشمن شدنت با من هست! چه گی باشی و چه استریت، چه اشنا باشی چه غریبه!

پ.ن: 27 اردیبهشت روز جهانی مبارزه با هموفوبیا متقارن سالروز تولد یکی از دوستان دوره دبیرستانم هم هست. دوست سابقی که طولانی مدت ترین زمان دوستی را در دوران نوجوانی با او داشتم. دوستی که آتئیست بود و از طبقه روشنفکر و بلا بلا بلا! بعد از آشکار شدنم برایش بعد از پنج سال دوستی و بی هیچ توضیحی رفت و ناپدید شد تا ثابت کند هوموفوبیا دوست و آشنا، روشنفکر و سنتی، دین دار و بی دین، گی و استریت ندارد.

سرمو به هر طرف بر می گردوندم یک کیر تا ته حلق بنده فرو می رفت! که بدین شرح می باشد:

دو روز قبل شارژر لپ تاپم رو خونه ی کسی جا گذاشته بودم و دستم از زمین و اسمون کوتاه بود. اس ام اس های روز قبل دلیور نشده بودن. ایمیلش رو هم جواب نمی داد!
با اینکه دیشب ساعت دو خوابیده بودم، ساعت هفت از رختخواب زدم بیرون تا برای قرار ساعت 9 با اقایی که به تازگی مورد علاقه شدید بنده قرار گرفته اند و دیروز هم به عرض خودشان رسانده بودیم، آماده بشم. ساعت نه و نیم شد و خبری نشد. زنگ زدم، خواب بود! ساعت 12:19 اس ام اس داده که شرمنده است!

بی کار و بی عار نشسته بودم حرص می خوردم.

ساعت 1 اقای شارژر انلاین شد و گفتم شارژر رو بفرست و گفت که خیلی دپ زده و از توی رختخواب نمی تونه بیاد بیرون و چهار تا فحش هم حواله بنده کرد. بعدش گفت که می فرسته!

بنده همچنان بی کار و بی عار روی مبل ولو شدم!

از هفته پیش برای امشب قرار بود که خونه ی بن مهمون باشیم اما دیروز کنسل شده بود!
ساعت دو مامان جون امده بالای سرم گیررر سه پیچ داده که فلان کار و فلان کار و بهمان کار که بهت گفته بودم چی شد؟! حالا هر کدوم از این کارا دو ماه وقت لازم داره!
بعد از ظهر قرار بود که با امیر بریم بیرون دنبال خونه بگردیم اما به خاطر یک برنامه ی پیش بینی نشده، امیر مجبور شد یک سفر یک روزه بره!

بنده همچنان ولو روی مبل!

چون حوصله و اعصاب نداشتم که فیلم خوب نیگا کنم، به زور یک فیلم چرند مثلن کمدی نگاه کردم تا بلکه اقای شارژر همت کنه، از توی تختخواب بیاد بیرون و شارژر رو با تاکسی برام بفرسته.
ساعت ده شب دیگه طاقتم طاق شده بود. مثل دیوونه ها شده بودم. ماشین گرفتم و رفتم دم در خونه ی اقای شارژر. گیج وویج یک کم نیگام کرد گفت “واقعن اینقدر کامپیوترت برات مهم بود؟” منو تصور کنین که نزدیک بود خرخرش رو بجو ام! تا ده شمردم بعد خیلی اروم بهش گفتم “اره، بدون لپ تاپم دیوونه می شم”.

برگشتم خونه!
لپ تاپم رو روشن کردم. اخیش! زندگی! بغلش کردم. بوسش کردم. بهش گفتم که چقدر عاشقشم!

در حین تایپ این مطلب اومدم با یکی چت کنم از مصایب امروز بگم که ایشون هم اخرین کیر رو به حلق بنده فرو کردن!
هرچی براش تایپ می کنم که اینطور شد، اونطور شد، بعد فیلان و بهمان. می گه نیومد! دوبار کپی پیست کردم، به جای اینکه یک کم اسکرول کنه بره بالاتر ببینه من چی نوشتم هی می پرسه چی شده؟

یعنی تا همین راس دوازه شب کیر سرازیر بود!

یعنی کیررررررررر!

خونه ی بن بودیم و هوینگ فان و حرف و فیلم این چیزا، بن برای شب دوم متوالی اسم من و امیر یادش رفت! اون هم بعد از یک ماه رفت و امد هر شبه!
برای شام خرچنگ درست کردیم! چشمتون روز بد نبینه! درست کردن خرچنگ تو خونه درست مثل این بود که رفتی تو فاضل آب و گیر کردی همون جا! بوی گه می داد ….. گه! یک کم به زور عود و خشبو کننده نفس کشیدیم تا حاضر بشه. بعد از هر خرچنگ با اون همه زحمتی که حاضر شده بود سر جمع نصف بند انگشت گوشت قابل خوردن در میومد!

خلاصه صبح شد و امروز از اون روزاست!

از اول صبح که اومدم بیرون همه یه جورایی نیگام می کردن! هرچی خودم رو ورنداز کردم که مبادا چیز میزی به جاییم نچسبیده باشه، چیزی پیدا نکردم! مردم ان دیگه! بزار نیگا کنن.
رسیدم شرکت، نگهبان دم در یهو قاطی پاتی کرد گفت: سلام خانوم فلانی!!
بیچاره رنگش عوض شد از این اشتباهی که کرده بود. منو تصور کنین که لپام پر باد شده الانه که از زور خنده بترکم!
بعد تو گودر به یکی شماره دادم (هوی! طرف استریت ها! فکرای چپه نکنین) و قرار شد ندیده و نشنیده یهو شب برم خونه شون باهم ویسکی بزنیم!
همینطوری که گودر می کردم دوتا پست رو که خوندم و لایک زدم، هر دوتا لایک هاشون شد 69 تا!
دستم هنوز بوی گه خرچنگ می ده

خلاصه امروز از اون روزاست!
اگر کسی شماره ایی، هینتی، چیزی می خواد بده تا شب نشده زودتر بیاد جلو!

خلاصه که تک تک نگهبان ها به علاوه رئیس حراست تشریف اوردن ببینن بنده تک و تنها تو روز تعطیل اینجا چه غلطی دارم می کنم. بنده هم به خدا هیچ غلطی نمی کردم جز انجام کارهای عقب مانده!

از همه بدتر رئیس حراست بود که فقط یک ربع با چشم های از حدقه بیرون زده و پوزخند عجیب و غریبی به گوشواره های من خیره شده بود!

اخه لامصب، ادم روز تعطیل میاد شرکت؟! خدا اخر و عاقبت این بنده ی عاجز رو به خیر بگذرونه!

جای شکرش باقیه که تو این دو ماه که برای بسته نشدن گوشم با گوشواره میام شرکت و همه ی همکارای بخش هم گوشواره هام رو دیده بودن، اینقدر شعور داشتن که سوت بزنن واسه خودشون و به روشون نیارن. اما امان از امروز و این پوزخند معنادار رئیس حراست! خدا کنه که این یکی هم بره سوت بزنه و به روی خودش نیاره!

بگذریم.

اقا جریان دیشبو بگم بخندیم! یکی از دوستان خارج نشین ما (خارج تهران البته) اومده بود تهران و قرار گذاشتیم که ببینیمشون! تشریف که اوردن، دیدیم رنگ به رخسار ندارن و از درد روده و معده و کمر به خودشون می پیچن. جریان از این قراره که این اقا از حول حلیم تشریف بردن تو دیگ! در طول 12 ساعت ناقابل با 4 نفر سکس دیت گذاشتن!

خب پدر آمرزیده کاه از خودت نبود، کاه دون که از خودت بود! :p

حالا هی کج می رفت، راست می رفت غر می زد و می گفت که دیگه تا سه ماه هیچی سکس نمی کنه و اسم پسر و سکس هم که میاد می خواد بالا بیاره و از این حرفا. خلاصه چهارتا هیوسین با هم میل کردن و یک کم حرف زدیم بعد تلویزیون روشن کردیم نیگا کنیم. هنوز رنگ تلویزیون کامل نیومده بود برگشته می گه اون پسره چه خوبه اون گوشه ی تصویر!!

دیگه بقیه اش بماند که بعد از چند دقیقه لرز کرد و مجبور شد تاکسی بگیره بره خونه!

پیام اموزشی این هفته: بخورید و بیاشامید اما اصراف نکنید! چه در مسایل کاری که چه در مسایل خصوصی!

- یعنی من الان چه کار کنم؟

+ تو هیچی، من باید یه فکری به حال خیانتی که دارم می کنم، بکنم!

جای همه خالی، خیلی خوش گذشت. اولین سالی که دور از خانواده و در کنار دوستان تحویل شد.
در همین حد بگم که همین الانشم میزان الکل جاری در رگهام بیشتر از خونه!

من سال 90 نمی خوامـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
89 می خوام!

دلم عید نمی خواد! عید الان برام مثل فحشه! دلم سال کهنه می خواد.
دلم می خواد مثل این بچه های تازه بالغ شده ی گوگولو بشینم گریه کنم!
کهنه ی تموم شده، دلم برات تنگ می شه

این پست رو می تونید به عنوان شادباش 90 تلقی کنید!

حالا بماند که این روزها حسابی هم خبرهای قابل نوشتن بوده و هست همچنان مثل دعوای شدید بنده با خاله جان سر مساله بیماری نبودن همجنسگرایی در حضور خانواده های هر دو، تو پرانتز که من اوت نیستم برای خاله جان و خانواده شان، رفتن به جشن چهارشنبه سوری و حال کردن و رقصیدن و چادر سر کردن و قاشق زنی رفتن، خرید باحال لباس امسال که حسابی خرج داشت و حال و …

اما امسال عید یه چیزیش کمه انگار. حال و هوای عید ندارم؛ نه اینکه فقط من ندارم، انگار خیلی ها ندارن. نه به اندازه سالهای قبل سبزه و ماهی تو خیابون می بینم، نه شور و شوق عید نه حتی خیلی حرف و حدیثی که به عید مربوط باشه.
امسال خیلی حس می کنم تو زندون ام تو پرانتز زندون واقعی رو می گم و خب تو زندون که نمی شه عید رو شاد بود تو پرانتز شاید بشه، من نمی دونم. بعد یه جورایی هم از تموم شدن 89 ناراحتم تو پرانتز اخرین رقم های شماره تلفنم تو شرکت 89 بود
89 از خیلی جهت ها سال باحالی بود/هست، دلم براش تنگ می شه. سال پر سرعتی بود، سالی که همه چیز با هم پیش میومد و خیلی باهاش حال می کنم.

و به رسم هر ساله ارزو می کنم برای همه که سال خوبی پیش روتون باشه.
حسابی شیطونی کنین تو این سال و حالشو ببرین.

 
خلاصه الان دو هفته است که پسری هستم با گوشواره حتی در محل کار!
(مخفی کردن گوشواره ها تو شرکت از مصائب اللهی و عذاب های جهنمی محسوب می شه)

 
حالا که با این موها (که به خاطر مخفی کردن گوشواره ها صاف و بلنده) و گوشواره و تریپ مکش مرگ ما فردا می خوام برم تظاهرات، اگر دستگیرم کنن اول از همه باید خودم رو واسه شـیشه نوشـابه آماده کنم!

 

 


 
راهپیمـایی موافقان آزا دی فردا دوشنبه بیـست و پنـجم بـهمن از میدان امام حسـین تا میدان آزا دی ساعت سـه بعد از ظهر

 

از تونل اومدیم بیرون و به 110 و 115 زنگ زدیم و برگشتیم تو تونل. سرنشین های پراید که یک پدر حدود 50 ساله و یک پسر حدود 10 ساله بودن سالم به نظر میومدن. از شکل پژو که تمام اتاقش خورد شده بود و به پشت کف تونل بود به نظر میومد که راننده ی پژو خیلی باید بد حال باشه، اما نبود! فقط دستش احتمالن شکسته بود و صورتش زخمی شده بود. از ماشین اومده بود بیرون و داشت غُر می زد که اره من این ماشین رو سه روز بود گرفته بودم و خراب بوده و کیر شعر!
کیر شعر از این بابت که ما خودمون دیدم که خود راننده مرض لایی کشی دیوانه وار داشت. قبل از اینکه به ما برسه راحت سرعتش رو کم و زیاد می کرد، فرمون می داد و …
داداشم تو گوش من اما خطاب به راننده ی پژو گفت «تو که نمی تونی گه بخوری، گه می خوری که گه می خوری! بیا بریم، واسه این بچه پررو نمی خواد منتظر بشیم»
من خودم عاشق لایی کشیی ام. به کسی هم ایراد نمی گیرم اگر این کار رو بکنه. اما وقتی نمی تونی، غلط می کنی که مردم رو به خطر می ندازی. اول راه رفتن یاد بگیر بعد برو عرض اندام!
دلم واقعن برای راننده پراید سوخت. داشت راه خودش رو می رفت. سرعتش معمولی بود. اما از وسط یک تصادف خیلی خیلی وحشتناک سر درآورده بود. ماشینش خرد و خاکشیر شده بود و تازه باید می رفت صدقه هم می داد که سالم از تو تصادف اومده بیرون. و چقدر شانس یار ما بود… اگر یک متر جلو تر بودیم به جای اون پراید ما له می شدیم، اگر یک متر عقب تر بودیم پژو بعد از چپ کردن روی ماشین ما سقوط می کرد. اگر به جای خط دو، توی خط سه می موندیم بعد از تصادف اون دوتا ما هم محکم باهاشون تصادف می کردیم یا یکی دیگه از پشت به ما می زد…
ممنون!
وقتی به خونه رسیدیم ساعت دو و نیم عصر بود. رنگ و روی هر دوتامون پریده بود و کم انرژی و خواب الود بودیم. اما چه بد که سیدنی ساعت چهار و نیم به وقت ما تحویل سال داشت و من کشته و مرده دیدن این جشن هام. با وجود خستگی فراوان بیدار موندم و تحویل سال سیدنی. بعد انگار که این ژاپنی ها مرض دارن، درست یک ساعت بعد سال تحویلشون بود! :p

پس منتظر شدم تا اونها هم سال نو مبارکی کنن. اما دیگه واسه ی چینی ها نمی تونستم منتظر بمونم! سپردمش به بابام تا برام ضبط کنه. بعد از اینکه بیدار شدم تحویل سال هنگ کنک، تایوان و بیجینگ رو مرور کردم.
خب یک استراحت طولانی می تونستم بکنم تا ساعت دوازده و نیم که سال تحویل دبی و مسکو بود. گرچه که استراحتی نکردم! به وبلاگم برنامه ریزی داده بودم تا ساعت دو عصر یک صفحه به وبلاگ اضافه کنه، برای همین از ساعت هشت و نیم که بیدار شدم تا دوازده و نیم مشغول جواب دادن به ایمیل های شبنم، چت کردن با مهدی و صحبت کردن با امیر در مورد این صفحه بودم.
تموم شدن سال 2010 برای من، با زمین گذاشتن بار سنگین خاطرات دخترک چاقو به دست تموم شد.
دبی امسال خیلی قشنگ آتش بازی کرد اما از همه قشنگ تر لندن بود و اتش بازی های لاندن آی (چشم لندن، همون چرخ فلک بزرگش).


همون دم دم های تحویل سال انگلستان بود که مامانم با دل درد شدیدی اومد توی اتاق و من همینطور که یک چشمم به تلویزیون بود براش چایی نبات درست کردم و مُسکن بهش دادم و از این کارا. حدودای 4 بود که از شدت خستگی بیهوش شدم تا ساعت هفت که بابام با سر و صدای مسخره ی هر روزه اش منو از خواب بیدار کرد!
یک ساعت و نیم بعد نیویورک به 2011 خوش آمد گفت و وظیفه ی تماشا کردن همه ی جشن های دنیا از رو دوشم برداشته شد!

اگر کسی دی وی دی که از این مراسم ها ضبط کردم رو می خواد، می تونه ایمیل بزنه:
f.dreasm06[AT]gmail[dot]com

2010 یا شاید ادامه ی اون تا پایان 1389 اتفاقات عجیب زیادی برام داشته  و خواهد داشت. دوستشون دارم، ازشون متنفرم، اما مهم تر از همه خالی از همه شونم و باری روی دوشم سنگینی نمی کنه.
الان که ساعت دو عصر اولین روز 2011 هست خسته از شب زنده داری و آزاد از احساسات و افکار مخرب، فقط منتظرم تا نهار بخورم و برم بخوابم!

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 1,300 times in 2010. That’s about 3 full 747s.

In 2010, there were 5 new posts, growing the total archive of this blog to 18 posts. There were 4 pictures uploaded, taking up a total of 102kb.

The busiest day of the year was November 12th with 203 views. The most popular post that day was راهنمای معافیت نظام وظیفه.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were balatarin.com, facebook.com, Google Reader, khanehonar2.blogspot.com, and forum.persiantools.com.

Some visitors came searching, mostly for جیجر, دودوله, gay ایرانی, پسرهمجنسگرا, and ggaayy.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

راهنمای معافیت نظام وظیفه October 2010
29 comments

جیجر آمریکایی March 2009
14 comments

من، رهام و خاطراتم March 2009
4 comments

دلتنگی March 2010
6 comments

دنیای این روزای من November 2010
6 comments

جالبش می دونی چیه؟ رفته بودم اون دفتر پلیس + 10 که نظام وظیفه رو از اونجا شروع کردم، پوشه ی گذرنامه بگیرم، بعد اون خانومه که پوشه ی نظام وظیفه مو وارد سیستم کرده بود کلی با خوشحالی سلام علیک کرد و حال و احوال و چطوری و چی شد و از این حرفا! بعد من هم همینطور با فک ی که روی زمین قل می خورد هی جواب می دادم و خوش و بش می کردم!

یکی بهم اس ام اس زده بود که قبل تموم شدن 2010 می تونی 10 نفر رو پیدا کنی که بتونی و بخوای بهشون بگی “عاشقتم”؟
خیلی فکرم مشغول شد. نه فقط برای اونهایی که عاشقشونم یا دوستشون دارم، برای اینکه کارنامه ادم های امسال رو مرور کنم.
دوستانی که از زندگیم رفتن بیرون و باز برگشتن مثل شبنم و مریم
ادم هایی که کلن رفتن مثل میترا و پیمان
ادم هایی که از اوردن اسمشون معذورم
ادم هایی که رفتنـــــنرفتن مثل فرناز و مرجان
ادم هایی که نبودن کلن مثل یداله**
و ادم هایی که نرفتن، اصلن
در نهایت چون عشق خیلی سنگینه، تصمیم بر این شد که به کسانی که واقعن دوستشون دارم “دوستت دارم” تقدیم کنم: آذین، علی ا، سینا، فرناز، مرجان، یداله، ساقی، مریم، ابی، الهام، امید، پیام و … (این لیست به خاطر حافظه ی ضعیف بنده قابل گسترش می باشد)
و به مهدی هم که بهترین دوست منه: عاشقتم

:p :p

یک مهمونی عریض و طویل رفتیم و کلی(؟) رقصیدیم و کلی مست کردیم حالا بماند که شبش از دماغم دراومد!
بالاخره تونستم تو توالت ایرانی شرکت (شرکت ما توالت فرنگی نداره)، سرپا بشاشم!
والا! جای شما خالی اینقدر حال می ده…
دوسه باری هم اون دخترک چاقوبه دست رو دیدم که ترجیح دادم ندیده از کنارش رد بشم جالب اینجاست که هر دفعه هم موهام رو صاف نکرده بودم و فرفری بود! از وقتی که با چاقوش جِرم داده بود، مدت خیلی زیادی بود که ندیده بودمش و این دیدار های کمتر از چند ثانیه واقعن خوشایندم نبود!
دوبار رفتیم شمال! یک بار با دوستای استریت امیر یک بار با مهدی و ارش.
فردای روز سفر با مهدی و ارش، ارش رگ دستشو زد!
همینطوری، دقیقن همینطوری که الان شما هنگ کردین منم هنگ کردم! خب البته الان حالش خوبه و مشغول شیطونی و گاهی هم کرمی به ما می ریزه مثلن وقتی ابراهیم روز 6 آذر، اشتباهی گفته بود تولد ارشه، منم تبریک گفتم بهش، همین طوری خیلی جدی تشکر کرد و کلی هم غر زد که چرا به یادش نیستم و از این حرفا! بعد مهدی بهم گفت که تولدش هفتم فروردینه! کلی خندیدم وقتی فهمیدم سرکار بودم.
داشتم می گفتم، با مهدی و ارش رفته بودیم انزلی دنبال بارون و مه بعد اونوقت آفتاب تند و هوای صافِ صاف درست مثل کیر راست تو حلق ما بود تمام مدت! حتی یک روز هم ابری نشد که دلمون خوش باشه اومدیم شمال.
دو هفته بعدش که با دوستای استریت امیر رفتیم هم خیلی حال داد. با اینکه سه روز پشت هم تعطیلی بود و حدس می زدیم که برای ویلا خیلی پول باید بسلفیم اما تونستیم با یک مبلغ کم دو شب یک ویلا وسط جنگل پیدا کنیم با منظره ایی فوق عالی! حالا خدا رو چه دیدی شاید اخر ماه که حقوقم رو ریختن برای نفس کشیدن و تسکین اعصاب یک ده روزی رفتم اونجا!
از همه ی این خبرها مهمتر اینکه معافیتم رو گرفتم! اما جالبیش این بود که هیچ حسی بهم دست نداد!

گفتم که از شدت اعصاب خوردی عقلم تکون خورده! الکی خوش شدم واسه خودم و از هر بهونه یی که پیدا می کنم خودمو دست می ندازنم و هر هر هر به خودم می خندم!

وای به حالتون! نبینم فردا رفتین پشت سرم حرف دراوردین که فلانی خل شده ها!

فعلن که دلمون داره خنک می شه!

حالا هر دفعه که می خواییم بریم دستشویی باید چشم تو چشم جناب مدیر تدارکات بشیم!

هوا امروز سرد بود. تقریبن اولین روز سرد پاییزی با هوای ابری و بوی شمال. دلم دریا خواست**!
حسابی سردم بود وقتی سوار اتوبوس شدم تا برم شرکت.
قهوه خانه تا قسمت پنجم رو خونده بودم حدودن 5 ماه پیش! امروز بالاخره بر کون گشاد فائق اومدم و توی اتوبوس شروع به خوندن بقیه اش کردم!

بور شدم، داغ شدم، سوختم.

بعد از تموم شدن داستان، فهمیدم دو تا ایستگاه از جایی که باید پیاده می شدم رو رد کردم***!

پ.ن: گریه بارون برگشته

* نه اینکه از انتشار داستان منصرف شدم، نه! اما تو پست های بعدی.
** خدا خفت کنه مهدی اگه نریم شمال آخر این هفته که بد جوری هوایی شدم!
*** مثل این دخترای 14 ساله ی ایششششش!

سلام

خوش باشین
خبرگذاری خاله زنکی رهام

محض اختتامیه: جنسیت و گرایش های جنسی

این معتادی «زندگی» نبید ها! معتادی «جندگی» بید!
می بینی تورو خدا؟ این همه عامیانه بودنم این روزا، چه بلایی سرم داره می آره! واااه خواهر! :-p

یکی نیست بگه که تو رو چه به این مردم؟ تو کجات با این مردم عجین (اجین؟) بوده که حالا رفتی قاطی شون؟!؟
یکی عکس فلانی رو بالا می گیره و براش داد و هوار و دعوا راه می ندازه. یکی دم از دموکراسی می زنه اما تا دستش می رسه عکسای اون یکی رو پاره می کنه. یکی اصلاحاتی اونوقت به خاطر یک شیخ کت و شلواری خودکشی می کنه. یکی برای رای گیر آوردن دروغ سر هم می کنه. یکی حتی سعی هم نمی کنه که خطاهاش رو مخفی کنه تازه افتخار هم می کنه. یکی شعار های یکی دیگه رو کپی می کنه و حتی فکر هم نمی کنه! …
ولش کن! از چهارشنبه تا همین نصف شب دیشب اینقدر حرفای سیاسی قشنگ قشنگ شنیدم که داره حالم به هم می خوره از همه کسایی که دم از دموکراسی می زنن!

ترجیح می دم همون غار نشین شورشی که بودم، بمونم تا یک دموکرات (یا لیبرال) مردمی!

به عبارتی این سه روز به من اثبات کرد که این آدم ها و این کشور و این متفکران حالا حالا ها معنی احترام به نظر دیگران رو نمی فهمن! البته اینو توهین قلمداد نکنین ها! من خودم رو اساسن آدم نمی دونم که بخوام شرط دوم رو در مورد خودم صادق بدونم! اشرف مخلوقات لقب من نیست و اصلن هم علاقه ای به تخریب این لقب با چسبوندن خودم به اون ندارم!

اساسن آدم دموکرات (یا لیبرالی) نیستم، روشنفکر هم نیستم، با اطلاعات هم نیستم اما فیلم زیاد می بینم!!

ای بگذریم. می دونی چی شده؟ اینترنت شرکت قطع شده، برا همین تمام کارایی که من باید انجام بدم رفته رو هوا و در نتیجه فرصت اضافه به میزان بسیار زیاد گیر آوردم که چرندیات فوق رو سر هم کنم! وگر نه چرندیات زیر رو سر هم می کردم!! :-p
کُلن چند وقتی هست که پرخاشگریم زیاد شده. طبق نظریات رونشناسان عهد عتیق (فروید اینا رو می گم!) علت اون رو باید تو عهد عتیق (دوران کودکی) خودم جستجو کنم و در نتیجه راه حلی نداره و برم بمیرم بهتره، از اون طرف یک سری روانشناسان قرون وَسَطی علت اون رو تجمع بیش از اندازه انرژی (= محتویات) جنسی به علت دوری از دوست پسر محترمه می دانند که راه حلش معلومه! و طبق نظر جامعه شناسان همه قرون (فقط با نوع بیان متفاوت) علت اون رو باید در سرخوردگی های اجتماعی که اخیرن با اون مواجه شدم جستجو کنم و تلاش کنم محیطی رو برای خودم فراهم کنم که این سرخوردگی ها توی اون محیط جبران بشه.

اما خودم دلیلش رو چیز دیگه ایی می دونم! خیلی رو آدم ها حساب باز نکنم!
و در ثانی زحمت بکشم دیگه خوشی های خودم رو با کسانی که لطف می کنن و فقط خودشون رو در نظر می گیرن در اشتراک نزار م! تا این خوشی ها کوفتم نشه! همین طور کوفتشون نشه!

اینکه چند وقتیه که احساس می کنم دارم خودم رو به دیگران تحمیل می کنم، احساس اصلن جالبی نیست، که چند وقتی درگیرشم مخصوصن اینکه من اغلب نشانه ی اتهام رو به سمت خودم نشونه می رم و تا وقتی مطمئن نشدم، به بقیه نمی پرم! و تازگی می بینم که این پریدن ها زیاد شده و از اون طرف اتهام های خودم مبنی بر تهمت زدن به دیگران بیشتر!!
دو علت که بیشتر نداره! یا اینکه من اشتباه می کنم و این مدت فقط پرخاشگریم بیشتر شده، دومی هم اینه که تازگی با اشتباه های دیگران بیشتر مواجه می شم! و یا مخلوطی از هر دوتا.

الان خیلی برام مهم نیست! ترجیح می دم، دهنم رو ببندم، پرخاشگریم رو کنترل کنم یک «گور بابای همه» ی بلند تو دلم بگم، از هیچ کسی هیچ چیزی رو انتظار نداشته باشم و واسه خودم خوش باشم … هـِـــــی هورااا!!
من خوشحالم! زندگی خوبه! دنیا قشنگه! هوا خوبه! پول هام نا کافی نیست! مدیر شرکتم خیلی با شعوره! چک یکی از کارای قبلیم حاضره! تی شرت صورتیم با نمکه! خوش قیافه ام! هیکلم هم ای خوبه! خانواده ام هم گیر نیستن! امیر عالیه! یه عالمه آدم دور و برم دارم! کفشم خوشگله! آفتاب گرمه! انتخاباته! احمدی نژاد زشته! آنگلا مِرکل بامزه است! تی تو غذاهاشو گرون کرده! کمرم بهتره! …
اوهَــه! دیدی چقدر دلیلای خوب واسه خوشحال بودن هست! :-p

چهاشنبه ای بعد از یک مهمونی خیلی خیلی کوشولو که نزدیکای هفت تیر بود با دوتا از بچه ها که داشتیم می رفتیم خونشون به سرمون زد که ای ی ی ی فقط جهت کسب اطلاع(!) یک قدمی هم زیر پل کریم خان بزنیم ببینیم ساعت دو نصف شب چه خبره!
خلاصه چون بعد از رسیدن به سر ویلا سرخورده از بی خبری بودیم گفتیم این طوری که راه نداره! باید حتمن از وضعیت شهر باخبر بشیم! برا همین رفتیم ببینیم چهارراه ولیعصر چه خبره!!
خلاصه خیلی خبرا بود! طرف دارای احمدی نژاد کل چهارراه رو قرق کرده بودن، برا همین ما مجبور شدیم قدم زنان، از جلوی پارک دانشجو رد بشیم!! نمی دونم چی شد که یهو خیابونی که اون وقت شب هیشکی توش نبود، یهو ترافیک شد!! خلاصه ما هم کمی ناز و اشوه اومدیم و چندتا رو سر کار گذاشتیم و در رفتیم!! :-p
مگه رژه رفتن از چهار راه ولیعصر تا زیر پل حافظ چشه که به ما گفتن ژینده؟؟
واه واه واه! آش نخورده و دهن سوخته! :-p

ولی خوب در نهایت دیگه این کار رو با دوستان عالیقدر تکرار نخواهم کرد! نه اینکه خوش نگذشت و سرکار گذاشتن ملت خوب نبود، نه! اما رفتن با اون ها با تنها رفتنم تفاوت چندانی نداره! در هر دو صورت اگر قرار باشه اتفاق بدی توی این روند سرکار گذاشتن برای من بیفته، کسی پشت سر من نیست که حمایتم کنه! و احتمالا در حالی که برای خوش گذشتن به همه، در معرض خطرم، اونها 300-400 متر جلوتر در حال قدم زدن هستن! پس بهتره که از اول تنها برم و توهم حمایت دیگران رو نداشته باشم!
خوش باشید

سلام

یکی می تونه به من بگه آخه این چه وضعیه؟
این روز سومه که از شدت درد نمی تونم بیشتر از نیم ساعت بشینم!
ولش کن
چند روز قبل که داشتم از میدون رسالت رد می شدم یکی از بهترین صحنه های زندگی ام رو دیدم: تایپ ایدآلم!
بنده ی خدا داشت مثل آدم راهش رو می رفت و از اون طرف خیابون به سمت من می اومد. اما فک بنده آنچنان رو زمین قل می خورد که نه فقط خودش، همه ی اونایی که از اون سمت به این سمت می اومدن متوجه فک اینجانب شدند!
یک لبخند کوچولو زد و از کنارم رد شد که تازه من به خودم اومدم و فکم رو که سه متر رو زمین پهن شده بود، جمع کردم و رفتم پی کارم!
باورتون میشه؟؟ رفتم پی کارم، نه پی اون!

یک حس عجیب (که متاسفانه) در بین اغلب ما گی ها (مخصوصن گی ها نه لز ها) مشترکه تازگی ها بیشتر از قبل آزارم می ده! چیزی که کم و بیش نمی تونم بگم که طبیعی نیست اما صحیح هم نیست!
یک عمر توی جامعه ای بودم که در بهترین حالت به ما گفتن بیمار. توی جامعه ای بودم که از لحظه ی آغاز فکر کردن، لحظه به لحظه شاهد شکستن همه ی عقایدی بودم که حاضر بودم برایشان جان بدهم و این شکستن ها همه بر روی سرم خراب می شد. نمی شه انتظار داشت که از ایمانی (منظورم هر نوع ایمانی ئه نه صرفن ایمان دینی) که در طول 15-16 سال به خورد مغز بیچاره ام رفته، به راحتی و بیخیال رد بشم، نه؟
یک عمره که هر روز و هر روز توی جامعه ای زندگی کردم که بدترین فحش ها شون رو روانه ی کونی های بیچاره ای کردن که لذت جنسی و عشق و علاقه شون همجنس هاشون بودن. بدبختانه تر اینکه این مختص اینجا و این کشور نیست. اما انگار احساسی آزار دهنده ای که حس می کنم، بیشتر مختص اینجا است نه اینکه در جاهای دیگه دنیا نیست، اما شدتش اینجا خیلی بیشتره.
کونی، کثافت، لاشی، هوس باز، بچه باز، مریض، شیطان صفت، بیمار، منحرف و … که براتون کلمه های نا آشنایی نیست؟ هست؟
کلمه هایی که هر روز و هر روز و هر روز تکرار و تکرار و تکرار شدن و اونوقت یکجا که به خودم نگاه می کنم، می بینم ای داد! همه ی علایم اون بدبختایی که اینطور آماج حمله های این مردم اند، در من هم صدق می کنه!

هیچ راه فراری نیست.
خودم را گول می زنم … فریب می دم … نه! من هم از بدن دخترها خوشم می آد!! … رابطه برقرار می کنم … دوست دختر می گیرم … در صحبت های چِندش ناک دیگران در مورد مخ زدن دختران شرکت می کنم … با بی علاقگی وحشتناک فیلم های سوپرشان را نگاه می کنم … و یک جا از خودم و زندگی مصنوعی که ساختم خسته می شم!
چه انتظاری می رفت؟ دو رو یی ام گسترده تر شد. در خود زندانی تر شدم. از وقتی خودم را پذیرفتم وضعم بدتر هم شد! گرچه که در مقام استریتی که روشنفکر است، سعی در تصحیح افکار دیگران داشتم اما همچنان باید کونی، کثافت، لاشی، هوس باز، بچه باز، مریض، شیطان صفت، بیمار، منحرف و … شنیدن ها را ادامه می دادم و این بار خودم هم در مظنه ی اتهام بودم.
بعد از ورود به جمع استریت های (به ظاهر) روشنی که وجود مسالمت آمیز همجنسگرایان را (باز هم به ظاهر) قبول داشتند هم وضعیت چندان تفاوتی نکرد. من همچنان گی یی بودم در میا آدم ها!
وقتی تنها کسانی که برای گردهم آیی ها اضافه اند، وقتی تنها کسانی که برای دعوت شدن ها، بیش از حد مجاز ظرفیت مجلس اند، وقتی کسانی که فقط در غم ها مورد خطاب قرار می گیرند (چون هم دخترها و هم پسرها را به شدت خوب درک می کنند)، وقتی تنها کسانی اند که برای نوازش های پنهانی خوبند اما برای دوست آشکار بودن نه، گی ها هستند، چه انتظاری هست؟
چه انتظاری می رفت؟ کم کم کینه به دل گرفتم و دنیا دنیا هم که بر سرم هوار می شد، کینه پاک نمی شد.
اینقدر خودم را در گرفتن حقی که سالها و بلکه قرن هاست از ما پایمال شده، محق می دانم که هیچ استریتی حق زبان دراز کردن ندارد، حتی اگر از سر بی اطلاعی اش باشد!
حتی اگر بیمار (بهترین و مودبانه ترین اتهامی که می زنید) به ما نسبت داده شود.
تا به کی باید تاوان بی اطلاعی تان را ما بدهیم؟

هیچ کدام از شما نمی توانید و به معنی واقعی کلمه نمی توانید تصور کنید که ترس از مرگ به خاطر چیزی که قادر به تغییرش نیستیم یعنی چه!
هیچ کدامتان نمی توانید تصور کنید وقتی هم بود که از شدت ترس کرخت شدم و حتی یک قدم هم به فرمان مغزم نتوانستم حرکت کنم، یعنی چه! و فقط دست فرشته نگهبانم بود که من را از آنجا که خشک شده بودم تکان داد و برد…

اما بعد از گذشت این همه، مدتی است که احساس درونم آزارم می دهد…
اینکه ترد شدن دیگران با کوچکترین اشاره ای که به عدم قبول همجنسگرایان می کنند، اتفاق می افتد، اینکه دیگر تلاش زیادی در فهماندن به بی اطلاع ها و هوفوب ها نمی کنم، اینکه کوچکترین انتقادی را حمل بر هموفوب بودن فرد می کنم، اینکه دیگر سازنده نیستم و جنگجو ام، اینکه استریت ها، اطرافیان درجه دو اند و …

بعد از عمری (بابا پیرمرد!) که در گوش استریت ها فریاد زدم گرایش جنسی تفاوتی در آدم بودنمان ایجاد نمی کند، امروز می بینم خودم گرفتار گرداب دوگانه بینی شده ام…
می بینم در اعماق وجودم نمی توانم به استریت ها به خوبی گی ها نگاه کنم. می بینم اگر از هر 10 خطای گی ها، یکی را نمی بخشم، از هر 10 خطای استریت ها فقط یکی بخشیده می شود!
می بینم اول از هر چیز دنبال گرایش جنسی طرف مقابلم می گردم. می بینم تمام تلاشم را می کنم تا دنیا را با نشانه های همجنسگرایی ببینم…
می بینم همیشه این استریت ها هستند که در مظنه ی اتهام من اند.

شعارهایم کجا رفته اند؟؟
مگر این چیزها همان چیزهایی نیستند که استریت ها را به آنها متهم کرده ام؟
مگر این چیزها همان فوبیایی نیست که چپ و راست، استریت ها را به آن می بندم؟

چرا تمام هم و غم ما شده خاله زنکی هایی که فلانی امروز با کی بود، فلانی امروز با کی به هم زد، فلانی امروز این حرف را زد، فلانی امروز تلفن نکرد، فلانی برای فلان کَسَک تولد گرفت یا نگرفت، فلانی استریت است یا گی است، فلانی با فلانی خوابیده است یا نخوابیده است، فلانی توی خونه اش لخت راه می رود، فلانی چرا اینقدر با گی ها رابطه دارد؟ فلانی …

حالا احساس بدی همه ی وجودم را در برگرفته…
حالا انگشت اشاره را بر می گردانم طرف خودمان. چرا و تا کی این هتروفوبیا؟

کجای راهمان خطا بوده است که من هتروفوبیا دارم و دیگری هموفوبیا؟

خلاصه دوشنبه صبح که از خواب بیدار شدم، کمرم گرفت و تا الان که اینطوری کج و کوله دارم این متن رو تایپ می کنم، مرخصی استعلاجی از کار و دانشگاه گرفتم! به این می گن توفیق اجباری!
بالاخره بعد از تعطیلات نوروز که هیچ استراحتی نداشتم، این سه روز رو بیشتر از حد تصورم استراحت کردم! اینقدر خوابیده ام که حالت تهوع گرفتم. اما توصیه نمی کنم برای رسیدن به این استراحت اجباری دعا کنید چون درد کمرم پدرم رو درآورده! از خونه هم که نمی تونم بیرون برم، شیطنت هم که تعطیل شده! تازه امیر هم که نیست ازم پرستاری کنه :-p (ایششششش)

هیچ تمایلی ندارم که راجع به این پست باهام صحبت کنید اما اگه طاقت ندارین فقط ایمیل بزنین: f_dreams06@yahoo.com

اتهامی که به خودم وارد می کنم، هنوز به این معنا نیست که کینه ام طبیعی نیست … هنوز زبانم دراز است برای گرفتن حق زندگی ام. هنوز می خواهم نفس بکشم. هنوز توی دهن هر کسی می زنم که بگوید همجنسگراییم بیماری است. هنوز کسانی که واضح و یا در پرده، گی ها را نمی پذیرند (هر چقدر هم بزرگ منش[!] و مورد استفاده) در میان اطرافیان من جایی ندارند…
زنده می مانم و برای آزاد زنده ماندنم هر قیمتی را می پردازم…

نوشته شده در Angry, Gay, Me, Sad ]]> http://mygday.wordpress.com/2009/05/27/%d9%87%d8%aa%d8%b1%d9%88%d9%81%d9%88%d8%a8%db%8c%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%da%a9%d9%85%d8%b1%d8%af%d8%b1%d8%af/feed/ 7 Raham هتروفوبیا http://mygday.wordpress.com/2009/05/18/%d9%85%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d8%b2%d9%87-%d8%a8%d8%a7-%d9%87%d9%85%d9%88%d9%81%d9%88%d8%a8%db%8c%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%d8%a7%d8%af%d8%a8-%da%a9%d8%b1%d8%af%d9%86-%d8%ae%d9%88%d8%af%d9%85/ http://mygday.wordpress.com/2009/05/18/%d9%85%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d8%b2%d9%87-%d8%a8%d8%a7-%d9%87%d9%85%d9%88%d9%81%d9%88%d8%a8%db%8c%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%d8%a7%d8%af%d8%a8-%da%a9%d8%b1%d8%af%d9%86-%d8%ae%d9%88%d8%af%d9%85/#comments Mon, 18 May 2009 09:00:17 +0000 Raham http://mygday.wordpress.com/?p=64 ]]>

عجب! که اینطور! (به قول امیر-ش) باشـــــــــــــــه!
حالا دیگه واسه من می رین نمایشگاه کتاب دگرباشان راه می ندازین! آره؟
حالا دیگه واسه من می رین فِرت و فِرت با رادیو زمانه مصاحبه می کنین! آره؟
چشم ما رو دور دیدین، با شبکه های اجنبی رابطه برقرار می کنین و می گین برنامه واسطون بسازن! آره؟
از مخابرات ما استفاده می کنین و برا روز علیه هموفوبیا اس ام اس می دین! آره؟
واسه خودتون سازمان و مجله راه می ندازین! آره؟
می رین تو بی بی سی و صدای آمریکا برا خودتون چرت و پرت می بافین! آره؟
حالا دیگه دم درآوردین و می خواین بگین «هستین»! آره؟
حالا دیگه با پررویی تموم می گین طبیعی هستین! آره؟
حتما می خوایین بگین ایدز رو هم شما نیووردین! آره؟
حتما فردا هم می خوایین واسه ما راه پیمایی راه بندازین! آره؟
یک کم به حال خودتون گذاشتیمتون واسه ما بیانیه می دین به فعالین سیاسی! آره؟
حتما فردا هم می خوایین gay town درست کنین! آره؟
حتما دلتون می خواد دیگه بهتون کونی هم نگیم! آره؟

آره

این روزا یه حال و هوایی داره که انگار اولین باره تجربش می کنم! خیلی خوشحاله! حال و هوا رو می گم ها!
دوست آلمانی من اومد و رفت. کلی هم کادو واسم اورد که یکیشو همین الان که شرکتم، پوشیدم. جالبترینشون یه شورت بدون پشت بود که خودم تو ایران نتونسته بودم پیدا کنم. انواع مختلفش رو پیدا کرده بودم اما این مدل که هیچی پشتش نداره رو نه!
البته اون چیزی که الان تو شکرت پوشیدم این شرته نیست ها! یکی از تی شرت هایی که اورده!
برگزار شدن نمایشگاه کتاب های همجنس گرایان، خواندن بیانیه ی دانشجویان همجنسگرا، دیدن برنامه های voa و bbc فارسی، همش یه جوری حال داده بهم! گرچه که فحش شنیدن (منظورم چرت و پرتاییه که مردم می گن) دیگه عادت شده واسم، اما خب یه حس درونی با شنیدن بعضی جمله ها منو خوشحال یا ناراحت می کرد.
بدترین جمله ای که شنیدم تو بی بی سی فارسی، از اون بهاییه بود که رید به همه ی ما! حتی یک لحظه هم فکر نکرد که ممکنه ما هم یه روز برینیم بهش! اونوقت خیلی برا اون بدتر می شه! یک لحظه فکر نکرد که اون حق انتخاب داره و ما نداریم!
بگذریم!
یَک (همون یِک غلیظ) امتحان بامزه ای دادم روز شنبه که بیا و ببین! استاده 8 نمره واسه میان ترم گذاشته بود! اونوقت 5 تا صفحه از کتاب رو هم مشخص کرده بود که سوالا فقط از همونا می اومد! اول که اومد سر کلاس گفت، من به هیچ کسی هیچی نمی گم، اما ممکنه یهو بیام و یه خط قرمز رو برگتون بکشم، پس تقلب نکنین.
کلا که حرفش زیاد برام مهم نبود چون در حالت کلی تقلب کردن بلد نیستم! (ای بچه مثبت مذخرف) :p
اونقت سرش رو انداخت پایین و به کارای خودش مشغول شد! فکر کن منی که تا حالا تو عمرم بیشتر از یه دونه سوال تقلب نکرده بودم، نصف برگمو از رو بقیه نوشتم! حداقل 4 تا کتاب به صورت کاملا علنی روی میز بچه ها باز بود! چنان همهمه ای تو کلاس بود که انگار اومدی حموم (از کلمه «زنانه» به علت حمایت از جنبش زنان، صرف نظر می کنیم! :p )! هر سوالی که از استاده می کردی، جواب سوال رو بهت می داد! تازه 5 دقیقه مونده بود امتحان تموم بشه، گفت حالا هرکی دلش می خواد کتاب باز کنه!!
خلاصه تو یک کلام گفت، بمیرین اگه کمتر از 7 بگیرین!
پنجشنبه خونه ی آرین نشتیم و با مشروب های علیرضا حالی بردیم. جالب اینجا است که وسط گیرو دار و بحثی که دیگران داشتن منم رشته کلام رو گرفتم دستم (باز رگ ادبیاتیم گل کرد!) شروع به صحبت کردم و به نظر خودم کاملا موضوع رو توضیح دادم، اما بقیه به غیر از سه-چهار تا جمله ی ناقص و بی معنی هیچی از من نشنیده بودن! (بی جنبه، خب یه کم حواست به میزانت باشه!)
خلاصه ولو رفتم دم دستشویی و گلاب به روتون و بعد هم رفتم تو رختخواب! یعنی در حقیقت رفتم یه گوشه و رختخواب اومد پیشم! صبح که از خواب بیدار شدم، مهدی توی اتاقی که من خوابیده بودم خوابیده بود و در اتاق هم بسته بود و از قضا تی شرت صورتی و خوشگل و جذب و خوش استایل و خوش … (زمان تبلیغات) هم بوی مهدی می داد!
برا همین گفتم بیانیه ای بنویسم و همینجا دست داشتن در هر گونه رابطه ی غیر مشروعی ( :-p ) با مهدی که از نظر دین و قانون و نظام میگدس (همون مقدس) جمهوری اسلامی مردود شمرده شده رو انکار کنم! اگه خبری هم بوده بنده کاملا بی خبرم (بخوانید خودمو به خواب زده بودم!) !
اینا فقط جک بود ها! باز مثل این خاله زنک ها بر ندارین پشت من و مهدی حرف دربیارین!
خلاصه تو همین گیر و دار ها بود که مهدی تصویب کرد که جمعه 25 اردیبهشت روز جهانی («جهانی»ش رو خودم اضافه کردم، بالاخره من واسه خودم یه دنیا هستم دیگه! مهدی هم که اگه بیشتر نباشه، کمتر از یه دنیا نیست ]مهدی یکی به نفع من[) توت فرنگی نامگذاری بشه!
بعد من همین طوری هر جا دلم می خواست یک علامت تعجب از خودم ته جمله ها می کاشتم! چون حال می کنم با این ! علامت! شبیه یه دودول می مونه که یه قطره جیش ازش ریخته باشه! (ای بی تربیت منحرف!)

بینندگان محترم از اینجا به بعد خط ناله رو می گیریم تا یک کم عزا داری(عذا داری؟ غذا داری؟ قضا داری؟ عصا داری؟) خدمتتون ارائه کنیم! بلکه شما هم حالی ببرین و یَک غلمان بهشتی (همون حوریِ دودول دارِ بی سینه!) از اون بالا تاپ بخوره تو سرتون!
توضیح: از این جهت غلمان توصیه می شه که مخاطبان محترم خبرگذاری روز معمولی یا همجنسگرایانِ شیطان صفتِ منحرف اند، و یا دوستان مونث استریت! به هر جهت کسی کاری با حوری نداره! اگر یکی دوتا دارن که در اقلیتن و به طبع منحرف و از جامعه دور افتاده و مایه ی سستی پایه های خانواده و همین چیزا دیگه! و بهشون توصیه می کنیم که برن خوشون رو اصلاح کنن! (الان رکسی احتمالا می خواد سر منو بکنه! چون همین جوری می خواست همه ی مردای مجرد رو شوهر بده و همه گی ها رو استریت کنه تا همه ی دخترها برن خونه بخت)
بریم سر روضه خوانیمون:
دیشب فقط دو ساعت خوابیدم و دارم از شدت خواب میمیرم!
دیشب به این نتیجه رسیدم که باید سه واحدم رو این ترم حذف کنم!
شنبه حساب کردم و دیدم با دو ترم دیگه نمی تونم فارغ التحصیل بشم و باید 9 ترمه بشم! که این واسه ی من به شدت دردناکه!
الان یه خروار کارررررر ریخته رو سرم که حوصله ی هیچ کدومشون رو ندارم و همین طوری دارم از این چرندیات می نویسم!
خونه خریدنم کنسل شده و با این ویژن حالا حالا ها باید در خدمت والده ی محترمه سر کنیم!

و اینک ادامه اخبار:
قرار شده لپ تاپ بخرم! هورررا! دلتون بسوزه! کونتون هم!
(الان احتمالا کله پاک دوباره پیداش می شه و می گه، اینکه کون سوزی نداره! منم در جواب می گم ای بورژوای همجنسباز! :p )

بسه دیگه تا همین جا!
فعلا برین خونه هاتون!
موقع غذا دست هاتون رو بشورین!
فقط از چراغ سبز عابران پیاده رد بشین!
حرفای بد هم نزنین!
باریکلا!!

حالا اگه یکی بپرسه این «ادب کردن خودم» کجاش بود؟ در جواب می شنوه اقندر خنگ که باید بگم که به خودم مربوطه!

دیروز سالگرد بود و سه ساله شدیم

خودمونیم ها! الان که مثل پیرمردا یه نگاهی به این سه سال می کنم، انگار مثل یه چشم به هم زدن گذشته!

راست گفتن که آدم باید از گذشته درس بگیره! ما که هر چی کشیدیم از رفیق ناباب بود و فراموش کردن یاد خدا! شما جوونا به راه بد کشیده نشین! چشماتونو باز … نکنین ببینین یه چیزی رفته تو تا دسته اونوقت روغن رو به مقدار کافی اضافه می کنید تا به دسته نچسبه. بعد از گذشت دو یا سه دقیقه ادویه رو با سس فرانسوی … نوش جون کردی؟ مگه بهت نگفتم اینقدر خرت و پرت اضافه نخور؟ همینه دیگه حالا حال می کنی دل درد گرفتی؟ اینم شد … مملکت به رهبری نیاز داره که قدرتمندانه و با اتکا به نیروی الهی … خرابکاری که می کنه، می ندازه گردن بقیه! این قضیه در کودکان خیلی شایعه و به راحتی قابل درمان … شدنی نیست. به همین دلیل پیشگیری از ایدز تنها راه جلوگیری از … سرطان اقتصادی … مشروح اخبار … خاک …

مرض داری مگه اینقدر کانال رو عوض می کنی؟؟ یکیشو مثل بچه آدم گوش کن دیگه!

داشتم می گفتم، سه سال که خوشی و خنده – بدی و گریه مون یکی بود.
بگذریم، دیروز مثل یه بیکار به دعوت امیر-ش رفتم جام جم! دلم داشت می ترکید! مثلا سالگرد بود و من هیچ کاری نداشتم بکنم جز اینکه برم جام جم! دل اینو نداشتم که به بقیه هم بگم! حوصله اش رو هم نداشتم! انگار زبون گفتنش رو نداشتم! فقط به ارنواز گفتم و سینا!

همین!

امیر دانشگاه بود! من کار داشتم! جدا از هم، یه بغل، یه ماچ فرستادیم به هم، همین!

حوصله ی هیچ کاری رو نداشتم!

در ضمن تو شرکت برامون قهوه جوش آوردن و خب، ور رفتن باهاش یه سرگرمی محسوب می شه واسه همکارام!

این طوری بود دیگه! امیر دوست یکی از دوستام بود و خلاصه بعد از شش-هفت ماهی که دوست بودیم و تو همون شش-هفت ماه کلی جریانات مثل رفتن بلژیک من و دعوام با خانوادم و جدا شدن از دوستای تهرانم و … اتفاق افتاد و بدون یک کلمه مستقیم، گی بودن من معلوم شده بود براش و بعد از اینکه بلژیک رفتن من به هم خورد، پیشنهادش رو داد.
خیلی راحت پذیرفته نشد… مراحلی داشتیم با هم که بیا و ببین!!
ولی حالا از اون جریانات سه ساله که گذشته.

خسته و کوفته طوری که اگه وِلَم می کردی روی میز وِلو می شدم خودمو کشون کشون از جام جم تا ونک کشیدم و از اونجا مستقیم خونه توی رختخواب!
امروز با تاخیر اومدم شرکت و برعکس همه چهارشنبه ها که مدیرم صبح نمی اومد، اول از همه اومده بود و وقتی رسیدم کوشه چشمی باریک کرد و نگاهی سرتا پام رو انداخت که یعنی «فکر کردی نمی آم، دیر اومدی، آره؟!»
فردا طبق معمول پنجشنبه ها کارگاه عمومی دارم! حوصله هم ندارم! یکی پیدا نمی شه جای من بره سوهان بکشه و اره کنه؟ بدیش اینه که استادمون به شدت حافظه ی قویی داره و همه ی ما رو می شناسه! پس اگه خواستین این لطف رو در حقم بکنین، حتما قبلش توجه داشته باشین که باید شکل من باشین!!
ولی خودمونیما! مهدی راست می گه که کامنت گرفتن یکی از لذت های دنیا است! این وسط فقط یکی هست که هنوز با معرفت و پشتکار می آد و برام کامنت می زاره: کله پاک کن! (این یه جور تشکر بود مثلا!)

بسه دیگه! به همون آگهی ها نیگا کنین!!

جَوِ اول: don’t stop people to come out! (دستور)
جَوِ دوم: از g به جای gay استفاده نکنید (توصیه) اگر می خوایین حالتون نگیرم (تهدید)!! :p
جو سوم: در برابر موقعیت های جدید اینقدر موضع گیری های الکی نکنیم!
جو چهارم: سیاسی کاری/بازی آزاد، فرهنگ کاری اجباری!

حوصله نداری بقیه اش رو نخون! خلاصه اش همینا بود که نوشتم!

—————————————

به و به و به سلام!
آخر هفته خوش گذشت؟ پنجشنبه شب چطور؟ :p گرچه که معمولا گی ها سنت شکن هستند و به جای پنجشنبه ها، سه شنبه ها رو خوش می گذرونن که خب بالطبع دلیلش واسه ی من یکی هنوز روشن نیست!
امروز صبح که می اومدم شرکت یه آقایی با یک لبخند باز و پر انرژی به من راه داد که رد بشم که باعث شد ناخودآگاه گرفتگی از صورتم حذف بشه و لبخند جای اونو بگیره! کلی حال کردم! شاید از این به بعد من هم زیادتر لبخند بزنم!
چهارشنبه وقتی از شرکت بر می گشتم، نم نم بارونِ وحشتناک باحالی می زد و چون با بهار امسال به شدت حال می کنم، تصمیم گرفتم که پیاده برم خونه! (فقط 15 دقیقه از مسیر رو :p )
توی راه یه سری هم به یه آرایشگاه که سر راهم بود و اصلا تجربه ای ازش نداشتم، زدم و موهام رو به حالتی کاملا جوادانه، اصلاح کردم!!

بارون همیشه برام لذت بخشه، خیلی زیاد حتی اگه باعث بشه موهام فر بخوره!!

وقتی رسیدم خونه تصمیم گرفتم که اونطوری که دوست دارم ابروهام رو تمیز کنم! دست به کار شدم و یَک (همون یِک غلیظ) ابرویی برای خودم درست کردم که نگو نپرس! اون وقت خیلی باهاش حال کردم، شب که دوباره نگاش کردم اصلا حال نکردم، فردا صبحش دوباره وقتی نگاش می کردم، کلی باهاش حال کردم!! و در حال حاضر هنوز باهاش حال می کنم

(جَوِ اول)
همون شب بالاخره عزمم رو جزم کردم و فیلم milk رو شروع به تماشا کردم. اینقدر که شنیده بودم «این فیلم کسل کننده است» خودم هم هیچ وقت حوصله نکرده بودم ببینمش. اما تمام دقیقه به دقیقه ی فیلم انگار داشت توی وجود من می گذشت. ساعت 12 که فیلم تموم شد، حس غریبی داشتم. توی یک مدت طولانی این تنها فیلمی بود که ذره ذره اش به من حال داده بود. و نتیجه ی اخلاقیش اینکه به حرف دیگران راجع به فیلم خیلی اعتماد نکنم و نتیجه ی فیزیکیش اینکه دلم آمریکا خواست! :p
و خب طبق معمول حجم عظیمی از فحش به نثار وجودِ مبارک خودمون گی های ایران سرازیر کردم که چه خوار و ذلیلیم و با تمام وجود به همین ذلت چسبیدیم که هیچ، به هیچ کسی هم اجازه هیچ نوع تحرکی نمی دیم که «مبادا این چنین شود یا آن چنان شود»! (جو گیر شده بودم خب!)

پنجشنبه طبق معمول بعد از کارگاه عمومی که وصفش رو همه نزدیکان شنیدن و باعث خستگی مفرط اون روز می شه، وقتی رسیدم خونه، خالی از هر نوع پوششی (کُشته منو این ادبی حرف زدنم!) نشستم وسط اتاق و شروع کردم با امیر تلفنی حرف زدن که همین وسط ها برادر محترمه از راه رسید و بنده رو به همون شکل وسط اتاق مشاهده کرد!
منم خودمو جمع کردم و رفتم حموم، یعنی اینکه من می خواستم برم حموم که لخت بودم!! اونم خر!

بعدازظهر به دعوت آرین، رفتم خونه ش که قرار بود چند نفری دور هم جمع بشیم! فرناز جونم هم بود که کلی باهم خندیدیم و حال کردیم!
از قضا تعدادی که قرار بود بیان، نصفشون کنسل کرده بودن در نتیجه آرزوی «مافیا» بازی کردنِ مهراک داشت به نابودی می رفت و برای همین من پیشنهاد دادم چند نفری رو که تازه باهاشون آشنا شده بودم، دعوت کنم تا مهراک بتونه مافیا بازی کنه! هیچ کسی مخالفت نکرد و من هم طی تماسی کاوه رو دعوت کردم. کاوه گفت که با سه تا دیگه از دوست هاش هست و اگه بخواد بیاد باید با اونا بیاد و منم تو رودرواسی، گفتم باشه. در حالی که داشتم فکر می کردم که اگر چهار نفر به ما اضافه بشن، ویسکی به اندازه کافی نیست، گفتم: اینا چهار نفر شدن!
که یهو مخالفت شدیدی از سمت مهراک و امیر-ش حمله ور شد به طرفم که کی به تو گفته کسی رو دعوت کنی؟!؟
من که هاج و واج مونده بودم، گفتم: من که نظر پرسیدم، بعدش هم مگه خودتون نگفتین آدم کم دارین واسه مافیا؟ چرا همون موقع که ازتون پرسیدم هیچی نگفتین؟
مهراک با دلخوری گفت که اگر اونا بیان هم مافیا بازی نمی کنه و امیر-ش هم گفت که جمع خودمون خیلی هم خوبه و آدم اضافی لازم نداره!
این وسط فقط باربد بود که با شیطنت پرسید: تایپ منم توشون هست؟؟ و آرین که سر حرفش موند (هر طور راحتی، برای من فرقی نمی کنه، اگه دوست داری بگو بیان)
حال من به شدت گرفته شد و به مقدار وافری عصبی هم شدم! به هر حال آبی بود که ریخته شده بود و یک ساعت و نیم بعد سه نفر از چهارنفری که قرار بود، اومدن.

(جَوِ دوم)
توی این یک مدت من کمی به شکم خودم رسیدم و با باربد راجع به انتخابات حرف زدیم که خیلی هم برام مهم نبود (هیچ وقت انتخابات برام مهم نبوده گرچه که آرزو می کنم احمدی نژاد رئیس جمهور نشه!) و راجع به استفاده از حرف «g» به جای کلمه «gay» در محاوره ها.
خب به طبع، مزاج آتشین و حق گیر من (seeking my rights) به هیچ کسی اجازه ی استفاده از g به جای gay رو نمی ده! باربد معتقد بود که خیلی ها دوست ندارن که وقتی در محافل عمومی هستند، جلب توجه کنند و نگاه های دیگران رو به سمت خودشون جلب کنند گرچه که برای خود باربد این قضیه اصلا مهم نیست و من معتقدم که استفاده از g دو دلیل داره، اولیش عادته و دومیش ترس از غیر عادی بودن. دلیل اول که حالم رو به هم می زنه و دلیل دوم هم برام توجیهی نداره. کسی که وجود خودش رو انکار می کنه و پشت حرف ها و کلمه های غیر مفهوم برای عموم، پنهان می شه، اصلا وجود نداره!
گرچه که این جمله اونجا به ذهنم نرسید اما: استفاده از کلمه ی gay در عموم درست مثل ده سال پیش که پوشیدن لباس قرمز غیر عادی بوده، است.
حالا اگر خیلی عادی به جای مخفی کردن این کلمه، خیلی راحت و معمولی بگیم gay، و این عقیده ی چرند (که gay بودن عادی نیست) رو از ذهن و ناخودآگاهمون پاک کنیم، پنج سال دیگه این کلمه هم مثل بقیه ی کلمه ها و کارها عادی می شه.
اگه ما خودمون عادیش نکنیم، قرار آیه از آسمون نازل بشه واسش؟ (جو گیری رو حال می کنی؟)

(جو سوم)
خلاصه دوستان من (کاوه، آرا و آرش) وارد شدند و سیامک و علیرضا هم اومدن و جمعمون یه خورده بزرگتر شد. آرش که از همون ابتدای ورود، قر تو کمرش گیر کرده بود و شروع کرد به رقصیدن و جمع رو به حال اورد. آرا هم که با اون قدِ مجنون کُشِش و چهره ی خواستنیش از اول داشت از خیللللی ها دل می برد! (وای مامانم اینا!) گرچه که خب سنش یه کم، کم بود و یه خورده (فقط یه خورده نه بیشتر) بچه بازی از خودش در می اورد! کاوه هم که نقش مامان این دوتا رو بازی می کرد :p و مدام مواظب بود دست از پا خطا نکنن و کلی خندیدیم سر این قضیه!
خلاصه اینکه اگر این سه تا نمی اومدن، یه جمع لوس و خنک بودیم که دور هم نشسته بودیم!
مهراک اولین کسی بود که تغییر در رفتارش کاملا محسوس بود! کلی هم حال کرد که اینا اومدن! اون وسطا کلی هم با خوشحالی گفت که می خواییم مافیا بازی کنیم(!) که چه خوب که اومدین(!) و کلی کل رقص انداخت و کلی هم خندید!
والا! ظاهرا فقط باید اعصاب من خورد می شد!

و خلاصه اینکه مثل تازه کار ها اول شام خوردیم تا خرخره (من که شکمو بودم حسابی! تازه کی می تونه عدس پلوی آرین رو رد کنه؟) و بعد هم شروع کردیم ویسکی خوردن! خب معلومه دیگه من که به شخصه جا نداشتم و یه ذره بیشتر نخوردم! جالب اینجا بود که کاوه و دوستاش هیچ کدوم لب به ویسکی نزدن و من نگران کم اومدن ویسکی بودم! من هم خیلی زود (بعد از 4-5 پیک) با کاوه ودوستاش راه افتادم و رفتم خونه و تخت خوابیدم!

(جو چهارم)
جمعه به دعوت یکی از دوستان بشردوست رفتم به مراسم اختتامیه جشنواره فیلم های انسان دوستانه (http://asafest.com) و با کمال تعجب مقدار شایسته ای (چند کیلویی می شدن!) از فعالان حقوق بشر و سازمان ملل رو دیدم که اونجا بودن به همراه دبیر کل امور انسانی سازمان ملل در ایران!
اولین نتیجه اش این بود که کلی شیرینی تازه خوردم! (اینو گفتم که فکر نکنین شکمو ام!) دومین نتیجه اش این بود که با این آقای دبیر کل صحبت کردم و کلی هم باهاش حال کردم! سومین نتیجه اش این شد که قرار شد برم دفترش (به خدا date نذاشتم ها! :p ) و چهارم اینکه کلی پوشه و بروشور و کاغذ و … گرفتم که همش آدم رو قلقک می ده (جو می ده!) حقوق بشری بشه!
وقتی بر می گشتم خونه طوری پوشه ی سازمان ملل رو تو دستم گرفته بودم، انگار که چند میلیون پول نقد تو دستمه!

سازمان ملل متحد

و خلاصه ی همه این حرفا که جو nام رو نتیجه می ده:
همین که هَ! جو گیرم داداش!

والا!